"ชุดประดาน้ำกับผีเสื้อ"
ดูสิ เขาฟื้นแล้ว
ไปตามคุณหมอโคเชอตงเร็ว
เชิญคุณหมอ โคเชอตงที่ห้อง 119 ค่ะ
คุณโบบี้ ลืมตาไว้ครับ
ลืมตาไว้นะครับ
คุณโบบี้ ลืมตาไว้นะคะ
คุณหลับไปนานมาก เพิ่งฟื้นเมื่อกี้นี้เอง
คุณได้ยินไหมคะ
ได้ยินครับ
เกิดอะไรขึ้น
โรงพยาบาลหรือเนี่ย
ลืมตากว้างๆ ครับ
พยายามเปิดตาไว้
นั่นล่ะ ดีครับ
ทีนี้มองตามไฟนะครับ
นั่นละ
อย่าตกใจ
คุณอยู่ในโรงพยาบาล
ผมเป็นหมอ ชื่อโคเซอตง
นั่นคือเจ้าหน้าที่
พวกเรามาดูแลคุณ
จำได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น
- ลางๆครับ - จำได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น
อย่างที่บอกนั่นแหละ ผมเห็นลางๆ เป็นภาพๆ...
คุณอยู่ในโรงพยาบาลทหารเรือ ริมทะเลเมืองแบร็ค
บนชายฝั่งใกล้คาเลส์
คุณเข้ารักษาที่ปารีส แล้วก็ถูกส่งมาที่นี่
จำได้ไหมครับ
ชองโดมินิค
คุณเส้นเลือดในสมองแตก
อาการโคม่าเกือบสามอาทิตย์
แต่ตอนนี้คุณฟื้นแล้ว อาการก็จะดีขึ้นครับ
ผมสัญญา
ขอบคุณ
ผมขอทดสอบอะไรนิดหน่อย
มองตามผมนะครับ
นั่นละใช่ครับ
มองตามนิ้วผม
นั่นล่ะ ใช่แล้ว
พอผมบอกให้กระพริบตา...
ก็กระพริบตา นะครับ
ดีครับ
ทีนี้ ลองเรียกชื่อตัวเองดู
ชองโดมินิค โบบี้
เอาสิ พูดสิครับ
- ผมเพิ่งพูดไป - พยายามหน่อยครับ
เรียกชื่อตัวเองสิ
ชอง โดมินิค โบบี้
พยายาม เอ่ยชื่อ ลูกๆ ของคุณซิครับ
เตโอฟิล เซเลสต์ ออร์ตองส์
ไม่เป็นไรครับ
อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย
แต่อีกหน่อยคุณก็พูดได้
อะไรนะ
คุณหมอไม่ได้ยินผมหรือ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมพูดไม่ได้เหรอ
พวกเขาไม่ได้ยิน
โอ้พระเจ้า
นี่ผมพูดไม่ได้เหรอ
เกิดอะไรขึ้นกับผม
ผมชื่อชอง โดมินิค โบบี้
คุณหมอ
ก็ได้ ก็ได้
เส้นเลือดในสมองผมแตก แต่เดี๋ยวก็จะพูดได้ เดี๋ยวก็จะจำได้
เดี๋ยวคุณก็หายนะคะ เดี๋ยวก็หาย
- เดี๋ยวก็หาย - อย่ากังวล เราจะดูแลคุณเอง
ผมจะรอ
ตกลง
ก็ได้ ผมเชื่อคุณ
ใครเอาดอกไม้นี่มา
ดอกกุหลาบ
อิเนสเหรอ
หลับสบายไหมคะ
ไหนดูซิ
เช้านี้จะมีคนสำคัญมาเยี่ยมคุณ
หมอเลปาจเป็นนักประสาทวิทยา เราหวังว่าคุณจะทำได้ดีนะคะ
สวัสดีครับ
ผม อแล็ง เลอปาจ ส่วนนี่ก็คุณหมอโคเชอตง
ชอง โดมินิค...
ไม่สิเพื่อนๆ เรียกคุณว่า ชองโด นี่
งั้นผมจะเรียกแบบนั้นด้วย คิดซะว่า ผมเป็นเพื่อนคนหนึ่งก็แล้วกันนะ
เป็นหมอน่ะดีแล้ว
ในฐานะเพื่อนน่ะ เอ่อ ผมรู้ว่ามันลำบากแค่ไหนสำหรับคุณ
ผมรู้ว่ายังไม่มีใครพูดความจริงให้คุณฟัง
เพราะมันเป็นหน้าที่ของผม
เป็นงานของผม
คุณเป็นโรคที่เราเรียกว่า เอ่อ.. โรคหลอดเลือดสมองซึ่ง...
มันทำให้ก้านสมองของคุณไม่ทำงาน
ก้านสมองน่ะเป็นเหมือนกับ เอ่อ..
ชิ้นส่วนสำคัญของคอมพิวเตอร์ในร่างกายเรา
มันเป็นตัวเชื่อมระหว่างสมองกับไขสันหลัง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราคงบอกว่าอาการคุณร้ายแรง
อาจถึงแก่ชีวิตเลยละ
แต่ว่าเดี๋ยวนี้เทคนิคการกู้ชีวิต พัฒนาขึ้นมากจนเราสามารถที่จะ...
แบบว่า...
ผมหมายถึง เรายืดชีวิตได้
นี่ชีวิตเหรอ
นี่หรือชีวิต
ยืดชีวิตได้
เอาล่ะ ผมบอกตามตรงนะ คุณเป็นอัมพาตตั้งแต่หัวถึงเท้า
ซึ่งคุณ ก็คงรู้แล้วว่าคุณพูดไม่ได้
คุณพูดไม่ได้
คุณ คุณ คุณมีอาการที่เราเรียกว่า..
อัมพาตทั้งตัว
รู้แล้วคงไม่สบายใจนะ แต่อาการแบบคุณหายากมาก
เรายังหาไม่พบเลยว่าสาเหตุคืออะไร
คุณไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มจัด
ธรรมดาแล้วน่ะ สาเหตจะมาจากเรื่องพวกนี้
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ถึงแม้ว่า คุณจะเป็นอัมพาตทั้งตัว
แต่อย่างอื่นดูเป็นปกติดีฉะนั้นยังมีหวัง
- ปกติเหรอ - ยังมีหวัง
สมองคุณยังทำงานนะ
คุณเข้าใจผมดี ตาของคุณ มองตามการเคลื่อนไหวของเรา
แต่ผมไม่สบายใจกับตาข้างนี้นัก
ไม่ค่อยดีนะกล้ามเนื้อไม่ทำงาน
เห็นไหม ตาไม่มีน้ำหล่อเลี้ยงแล้ว
ผมว่า เราอาจจะต้อง เย็บปิดมันไว้
เย็บปิดเหรอ
เย็บปิดอะไร
ผมจะปรึกษาหมอตาดู
เอาละ ตอนนี้ผมอยากให้คุณ นอนพักผ่อนไปก่อนสักพักนึง
- จะทำอะไรอย่างอื่นได้ล่ะ - แล้วพอคุณแข็งแรงขึ้นแล้ว
จะมีสาวสวยสองคนมาเยี่ยม
ถ้าผมบอกว่าสวยก็ ก็
- คือสวยจริงๆ - ยอดไปเลย
พวกเธอเก่งมาก
เป็นนักบำบัดที่ช่วยคนไข้ได้ราวปาฏิหาริย์
อย่าพูดเรื่องปาฏิหาริย์เลย
เอาละ อย่างที่ผมบอก ยังมีหวังอยู่
เมื่อกี้หมอบอกแล้ว
เราจะดูแลคุณเอง ชองโด เชื่อเถอะ
เริ่มต้นได้ดี
เราจะดูแลคุณอย่างดี
สวัสดีค่ะ
ผมอยู่บนสวรรค์หรือนี่
ฉันชื่ออองเรียต
ฉันมารีค่ะ
คุณกะพริบตาได้ใช่ไหมคะ
กะพริบตาหนึ่งครั้งถ้าหากใช่ สองครั้งถ้าไม่ใช่
มีสองสาวสวยมาเยี่ยม แต่ผมดันขยับตัวไม่ได้
คุณอ่านนี่ออกไหมคะ
ไหนครับ
"ดูรองต์ นักบำบัดการพูด"
เห็นคำว่า "ดูรองต์" ไหม
- ดีค่ะคุณโบบี้ - นางหรือนางสาวครับ
ฉันเป็นนักกายภาพบำบัดนะคะ
ก่อนอื่นต้องเริ่มสอนให้คุณกลืนก่อน
เราจะฝึกการใช้ลิ้นกับริมฝีปากนะคะ
- น่าสนุกดีครับ - ฉันจะช่วยเรื่องการพูด
เราจะหาวิธีอื่นในการสื่อสาร จนกว่าคุณจะพูดได้
กรณีแบบคุณหายากมาก
- มีคนบอกแล้ว - เรามีงานต้องทำแยะเลย
มาเริ่มกันเลยเถอะ
ตามสบายเลย ฉันแค่มาแนะนำตัวเฉยๆ
เอาล่ะ แล้วเจอกัน
แล้วเจอกัน...
ฉันอยากบอกว่า...
นี่เป็นงานสำคัญที่สุดที่ฉันเคยทำมาเลยล่ะ
และฉันตั้งใจจะทำให้สำเร็จ
ซึ่งคุณต้องช่วยด้วย
ฉัน คิดว่าคุณเข้าใจนะ แต่...
ฉันอยากจะขอถามอะไรเพิ่มหน่อย
นะคะ
จำไว้นะกะพริบตาหนึ่งครั้งถ้าใช่
สองครั้งถ้าไม่
ฉันเป็นผู้ชาย
ฉันเป็นผู้หญิง
แดดแยงตาคุณหรือเปล่าคะ
นี่เที่ยงคืนใช่ไหม
คำถามอะไรเนี่ย
เราอยู่ในปารีสหรือเปล่า
เราอยู่เมืองแบร์ก
คุณคิดว่าไม้ ลอยน้ำได้ไหม
ไม่เอาน่า
จำได้ไหมว่าคุณเส้นเลือดสมองแตก
คุณเคยเป็น บ.ก. หนังสือแอล ใช่ไหม
ใช่ ผมเคยเป็น บ.ก. หนังสือแอล
ไปหา อาไลย่า
ตาขวาคุณใช้ไม่ได้
ได้ยินผมไหมครับ
ตาขวาคุณใช้การไม่ค่อยดี ผมจะเย็บปิดให้นะ
เย็บเหรอ เย็บปิดเหรอ
มันจะป้องกัน...
ไม่ให้แก้วตาของคุณติดเชื้อ...
นี่ผมเพิ่งกลับจากไปเล่นสกีมานะ
เซนต์ มอริตซ์น่ะ น่าเที่ยวมากในช่วงนี้ของปี
พอเถอะ
ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสกีลงเนิน แล้วมีลมปะทะหน้าอีกแล้วล่ะ
ไปไกลๆเลย
- ไม่ต้องกลัวนะ - ไปให้พ้น
- คุณจะไม่รู้สึกอะไรเลย - ขอร้องล่ะ อย่านะหมอ
อย่านะหมอ อย่าเชียวนะ
คุณจะไม่เจ็บเลยล่ะครับ
เขาจะปิดตาผมจริงๆหรือ...
ได้โปรดเถอะหมอ
ผมทำมาเป็นพันครั้งแล้ว
เอาล่ะ สบายมาก
ไม่ต้องวิตกครับ...
จวนเสร็จแล้วเย็บอีกแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
เย็บได้สวย...
ชมตัวเองก็ได้
เอาล่ะเสร็จแล้ว
เราจะแต่งตัวให้คุณ จะได้สดชื่น
เดี๋ยวจะมี เซอร์ไพรส์ด้วย
มาลองใช้รถเข็นกันดีกว่า
มาเลยครับ...
อย่างนั้นล่ะ
เข็นเขากลับไปมาตรงหน้าผมซิ...
มาทางนี้ เอาล่ะ โอเค...
พวกนี้ลูกศิษย์ของผมน่ะ
ผมอยากจะดูให้แน่ใจ ว่าเขาจะนั่งโดยไม่ชัก เห็นไหมล่ะ
เขาต้องใช้ที่หนุนหัว
ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะชองโด
เยี่ยมมากเลย ดี
คุณเหมาะกับรถเข็นเลย
เหมาะกับรถเข็นเหรอ
- พูดได้โหดร้ายมาก - นี่นับว่าเป็นข่าวดีเลยเชียวล่ะ
ต่อไปก็เรื่อง เซอร์ไพรส์
พระเจ้า นั่นใครน่ะ
ผมเหรอ
ดูซิน่ะ เหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากถังฆ่าเชื้อ
ทุเรศ
นี่หรือเรื่องเซอร์ไพรส์
เห็นตัวเองเนี่ยะ
เซลีน
สวัสดีครับ
ผมจะอธิบายให้ฟังนะ
เป็นไง เซอร์ไพรส์ไหม คนที่มาเยี่ยมคุณคนแรกคือภรรยาคุณ
ไม่ใช่เมีย นั่นแม่ของลูกๆผม
เอาละ เขาเข้าใจดี
เขาเข้าใจทุกอย่าง
เวลาคุยกับเขาคุณต้องใช้คำถาม ว่าใช่หรือไม่ใช่ นะครับ
เขาจะกะพริบตา หนึ่งครั้งคือใช่ สองครั้งคือไม่
ดูนะสำคัญมากที่ต้องคุยกับเขา...
แบบนี้ ตรงหน้าเขา โอเค้
ถ้าคุณไปตรงนี้เขาจะไม่เห็นคุณ
ถ้าไปตรงนี้เขาก็ไม่เห็นคุณ
ต้องคุยแบบนี้
เนอะชองโด
ผมไปล่ะ
คุณคงมีเรื่องต้องคุยกันเยอะ ผมหมายถึง...
พวกเขาบอกว่า คุณ...
ทุกคนสวดมนต์ให้คุณ ฝากมาอวยพรด้วย
ฉันไม่ได้พาลูกๆมา
ฉันอยากจะเจอคุณก่อน
ลูกๆสบายดี
พวกแกคิดถึงคุณ
เซลีนสวดให้คุณทุกคืน
อยากให้พาลูกมาไหม
ไม่อยากเจอลูกเหรอ
ลอรองต์อยากมาเยี่ยมคุณ ได้ไหม
คุณอยากเจอเขา
ฉันจะบอกเขาให้
เธอ.. เธอมาเยี่ยมบ้างไหม
ฉันคุยกับนักบำบัดที่ชื่ออองเรียตแล้ว
เธอน่ารักนะ
เธอคิดว่าจะช่วยคุณได้
อย่าร้องไห้...
อย่าร้อง
ผมรู้จักสถานีรถไฟเมืองแบร์กดี
ตอนนี้ก็ยังนึกภาพออก
เป็นที่ๆหดหู่ที่สุดในโลก
หรืออย่างน้อยก็ในตอนที่ ผมมาพักผ่อนวันหยุดที่นี่ตอนเด็กๆ
แบร์กช่วงปลายฤดูร้อน
ผมรอรถไฟไปปารีสอยู่กับพ่อ
ขนาดตอนนั้นยังวังเวง ตอนนี้คงเลวร้ายยิ่งกว่า
ผมทำตัวแย่กับเธอมาก
กับลูกๆด้วย
ตอนนี้...
ผมไม่อาจแก้ไขอะไรได้แล้ว
ไม่ได้อีกแล้ว
ดูนี่นะคะ
นี่ไม่ใช่ตารางอักษรที่ใช้ในห้องเรียน
ตัวหนังสือในนี้ จะเรียงตามความถี่ในการใช้ เข้าใจไหมคะ
อี-เอส-เอ-อาร์-ไอ-เอ็น... ที-ยู-แอล-โอ-เอ็ม-ดี- พี-ซี-เอฟ...
ตามความถี่ในการใช้เหรอ
ฉันทำวิจัยมาแล้ว ปรึกษาเพื่อนร่วมงานแล้ว
ก่อนจะทำเครื่องมือซึ่งหวังว่าจะใช้งานได้
- ก็ดีแล้วนี่ - ซึ่งคือตารางนี้
คุณคิดไว้ว่าจะพูดอะไร
พอคุณพร้อมแล้ว ก็กะพริบตา
ฉันจะท่องตัวอักษรพวกนี้ อย่างช้าๆ ไล่ไปทีละตัว
พอถึงอักษรคำที่คุณกำลังคิดอยู่ กะพริบตา
ฉันจะจดไว้ แล้วไล่ตัวอักษรไปทีละตัว
ลองดู เราอาจผสมเป็นคำ เป็นประโยค
- มีอีกสองเรื่องค่ะ - อะไร
พอจบหนึ่งคำแล้ว กะพริบตาสองครั้ง
- เหมือนเวลาเคาะแป้นพิมพ์ - ผมไม่รู้
ถ้าฉันผสมคำผิด กะพริบตาถี่ๆ เลยนะคะ
ฉันรู้ค่ะว่ามันฟังดูยาก
แต่เชื่อเถอะ เราต้องทำได้
เพื่อนกับครอบครัวคุณจะใช้วิธีนี้ด้วย
พร้อมจะลองรึยังคะ
มองฉันค่ะ
อยากลองไหมคะ
คิดหรือยังจะพูดอะไร
ดีค่ะ
- เริ่มเลยนะคะ - เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่ง
ผมไม่รู้จะพูดอะไร
อี...
อีเป็นตัวแรกหรือคะ
ไม่ใช่
อีไม่ใช่ตัวแรก... ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไร
ฉันรู้ว่ามันยาก
ไปช้าๆนะคะ อี-เอส-เอ...
ช้าเกินไป
ผมเปิดเปลือกตานานๆไม่ได้
รีบๆ หน่อย
ไอ.
ไอ?
ฉัน?
เก่งมาก
"ฉัน" เป็นคำแรกหรือคะ
คำแรกของผมคือ "ฉัน" ผมหมายถึงตัวผมเอง
ดีค่ะ ต่อนะ อี-เอส...
เอส?
ไม่!
ไม่เหรอ ไม่ใช่เอสเหรอ
คุณพูดเร็วไป
ไม่สำเร็จหรอก
เครื่องมือของคุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก
ต่อนะคะ
ผมไม่อยากทำแล้ว
อย่ามายุ่งกับผมเลย
เอาล่ะ ข้างบน ข้างล่าง...
หน้าอก...
วงแขน...
น่อง...
ผมอายุ 42 แล้ว
แต่ต้องมีคนอาบน้ำให้เหมือนเป็นเด็ก
ก้นผมถูกล้าง
และเช็ด...
ช่างน่าขำสิ้นดี
อย่างที่กวีว่าไว้
คนโง่เท่านั้น ที่ขำในเรื่องที่ไม่น่าขำ
ส่งจูบให้ฉันสิคะ
เอาสิคะ
ลองทำดู
เอาสิ
ลองดูค่ะ
ฉันรู้ว่ามันยาก
- ไม่เอากระจกได้ไหม - ต้องตั้งใจหน่อยนะคะ
ผมไม่อยากเห็นหน้านั้น...
เวลาคุณพักผ่อน หรือเวลาดูทีวี ไม่ว่าทำอะไร
ฉันอยากให้คุณฝึกส่งจูบให้ฉันนะคะ
- ตกลงไหม - ครับ ตกลง
และอีกอย่าง ที่คุณจะต้องหมั่นฝึกฝน
เอาลิ้นไปแตะ ที่ด้านหลังเพดานปาก
ทำแบบนี้คุณจะได้ฝึกกลืนได้
ดูนะคะ
ไม่ยุติธรรมเลย มันไม่ยุติธรรม
ตาคุณแล้วค่ะ
เก็บกระจกไปให้พ้น
อ้าปากหน่อยค่ะ
ดีค่ะ
พยายามดันลิ้นไปด้านหลังนะคะ
ทำไม่ได้
เอาเลย ลองดูค่ะ
ทำไม่ได้
ดีค่ะ คุณขยับลิ้นได้แล้ว
- อย่าล้อผมน่า - ดีมากเลย
ลองอีกทีนะคะ
เหลือเชื่อเลย
- ดีมาก - แปลกแต่จริง
ฉันจะช่วยให้คุณขยับหัว ด้วยตัวเอง
แบบนี้
คุณทำเองหมดเลยนี่
ไปทางซ้าย...
ดีมาก
ไปขวา...
ดีค่ะ
ซ้ายอีกทีนะคะ... นั่นล่ะ ดีค่ะดี
รู้สึกไหมว่าฉันจับหน้าคุณอยู่
ไม่
ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็รู้สึก
เราถือเป็นเกียรตินะคะ ที่คุณมาอยู่ที่นี่
ฉันเป็นสมาชิกนิตยสารแอลด้วย
ชอบอ่านมากเลย
แต่ฉันคิดว่านางแบบ หุ่นเหมือนเด็กผู้ชาย ว่าไหม
- แต่คุณไม่เหมือน - พวกเธอผอมมากๆเลย
แฟชั่นนี่ประหลาด
เธอสวยมากๆ...
ฉันเคร่งศาสนามาก
ฉันสวดมนต์ให้คุณทุกคืนเลย
เขาใช้ได้แต่ตาซ้าย
เวลาพูดต้องอยู่ตรงหน้าเขานะคะ
นั่นใครน่ะ
อ้อ ปิแอร์ รุสแซงค์
จำผมได้ไหม
โธ่จำได้สิ
- กะพริบตาหนึ่งครั้งคือใช่สองครั้งคือไม่ - ผมไม่เคยโทรกลับเขาเลย
ฉันไปนะ
อย่าๆ ๆ อย่าไป ได้โปรด
ทำไมผมไม่โทรกลับหาเขานะ
ผมได้ข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณ ก็เลยอยากจะ...
ไม่สิ ผมต้องมา เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม
ผมว่าผมพอเดาออกว่า คุณรู้สึกยังไง
เพราะว่า..การถูกจับเป็นตัวประกัน
ก็คงไม่ต่างจาก สภาพคุณตอนนี้
- ถูกไหมครับ - ตัวประกันเหรอ
ชอง โดมินิค มีน้ำใจ สละที่นั่งบนเครื่องบินให้ผม
แต่ผมโชคร้าย เครื่องโดนจี้กลางอากาศ
แล้วผมก็ถูกจับเป็นตัวประกัน อยู่ในเบรุตอยู่ถึงสี่ปี
สี่ปี
สี่เดือน สองอาทิตย์ ห้าวัน เจ็ดชั่วโมง
ผมถูกขังไว้ในห้องเก็บไวน์แคบๆ มืดๆ
หายใจยังแทบไม่ออก
ผมเรียกมันว่าสุสาน
ช่วงนั้นผมรู้เรื่องเกี่ยวกับไวน์เยอะเลย
มือเขาไปโดนอะไรมา
ทุกวัน ผมจะนั่งท่องชื่อหลากประเภท
ของไวน์บอร์กโดซ์ชั้นเยี่ยมปี 1855
ชาโตว์มาร์โกซ ชาโตว์ลาพิตร็อทชิลด์ และอีกหลายอย่าง
ผมคิดว่ามันช่วยให้ผม ไม่เป็นบ้าไปซะก่อน
แน่นอนว่าเวลาส่วนใหญ่
ผมตกอยู่ในความสิ้นหวัง อยากฆ่าตัวตาย โกรธแค้น
ความทารุณ ความโหดเหี้ยม ความโสมม...
และการต้องอดทนรอ นั่นล่ะที่ยากที่สุด
แต่ผมก็รอดมาได้
ด้วยการยึดเหนี่ยวสิ่งที่ ทำให้รู้สึกว่า ตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่
ผมไม่มีทางเลือกอื่น ผมมีอยู่เท่านั้น ก็เหมือนกับคุณ
คุณต้องยึดถือความเป็นมนุษย์ ภายในตัวของคุณ
แล้วคุณจะรอด
ความเป็นมนุษย์เหรอ ง่ายจัง
เท่านี้แหละที่ผมมาบอกคุณ
ทำไมผมไม่โทรหาเขา ตอนเขากลับจากเบรุตนะ
ผมรู้สึกผิดเหลือเกิน
มันฟังดูไร้สาระใช่ไหมเรื่องนี้น่ะ...
ไม่ไร้สาระเลย ผมละอายใจ
ไอ
ดับเบิ้ลยู
ฉันอยาก
คุณอยากได้อะไรคะ คุณโบบี้
ดี.
อี.
เอ.
ที.
"ตาย"
คุณอยากตาย
พูดแบบนี้ได้ไง
มีคนที่รักคุณ เห็นความสำคัญของคุณ
ฉันแทบไม่รู้จักคุณ แต่คุณยังสำคัญต่อฉันเลย
คุณยังอยู่ ห้ามพูดว่าอยากตายอีก
มันเป็นคำพูดที่หยาบคายที่สุด
อยากทำต่อไหม
ดีค่ะ
หวังว่าคุณคงเปลี่ยนใจนะ
ฉันขอโทษ
เรื่องอะไร
ฉันทำเกินไปหน่อย
พักผ่อนนะคะ
ชอบไหมล่ะ
ฉันไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาเยี่ยม
นี่ มีนี่ด้วย
- แป๊บนึงนะ - อะไร นายทำอะไรเนี่ย
แล้วนี่อะไร
ไม่อยากเชื่อเลย ฉันคงเหมือนกระต่ายเลยสิ
ฉันอ่านตัวอักษรแล้วนายกะพริบตา ถูกไหม
- อย่าลำบากเลย - ใช่ไหม
เอสหรือเอ
- อะไรก็ช่างเถอะ - เอ.
เออ ก็ได้... เอ
โอเค.. เอ็น
- นายต้องมองฉันด้วย - บ้าชิบ
ฉันลืมดูนายกะพริบตา
ขอโทษทีเดี๋ยวจะอ่านใหม่ช้าๆนะ
ตามใจเถอะ...
โคตรจี้เลย
ฉันเป็นคนเยี่ยมไข้ที่ไม่ได้เรื่องเลย
ฉันมักจะเอาองุ่นไปเยี่ยมไข้ แล้วก็กินเองซะหมด
ไม่จริงเลย ทำไมนายต้องเป็นแบบนี้ด้วย
คนพูดกันให้แซ่ด
เมื่อวานที่คาเฟ่เดอฟลัวร์
ฉันได้ยินคนพูด จำไม่ได้แล้วว่าใคร
"บอกว่าชองโดโบบี้น่ะ กลายเป็นผักไปแล้วนะ"
- ผักเหรอ - เขามองไม่เห็นคุณนะคะ
ใครพูดว่าฉันเป็นผัก
บ้าชะมัดเลย
เป็นผักอะไรล่ะ
- ฟังแล้วคงไม่เสียใจนะ ใช่ไหม - แครอทหรือว่าผักดองล่ะ
วันนี้ชีวิตผมให้ความรู้สึกเหมือนเชือก ที่เรียงร้อยด้วยความล้มเหลว
พวกผู้หญิงที่ผมไม่อาจรัก
โอกาสที่ผมไม่ไขว่คว้า
ช่วงเวลาแห่งความสุข ที่ผมปล่อยให้หลุดลอยไป
การแข่งขันที่ผมรู้ผลล่วงหน้า
แต่ไม่ได้เลือกข้างที่ชนะ
นี่ผมตาบอดมาตลอด
หรือว่าแสงจ้าของหายนะ ทำให้ผมเพิ่งเห็นเนื้อแท้ของตัวเองกันแน่
ฉันยังอยู่นี่นะ
รู้สึกอยากให้ความร่วมมือขึ้นไหม
เอาละ
เรามาช่วยกันสร้างความก้าวหน้า
- ตกลงไหมคะ - ครับคุณครู
ดีค่ะ
ฉันจะเริ่มเลยนะ
ที.
เอช.
เอ.
เอ็น.
"ขอบคุณ"
ฉันเรียกคุณว่าชองโดได้ไหม
ผู้หญิงนี่เดาใจง่ายจัง
ขอบคุณ ชองโด
ไอ.
วี.
"ผม..." เหรอ
ผมคิดแล้วว่าจะเลิกสมเพชตัวเอง
นอกจากตาแล้ว
มีอีกสองอย่างในตัวผมที่ไม่ได้พิการ
จินตนาการ
และความทรงจำ
มีเพียงสองอย่างนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้ผม หลุดพ้นจากชุดประดาน้ำนี้ได้
ผมจะจินตนาการอะไร ถึงใคร และไปที่ไหนก็ได้
ลอยละล่องไปในเกลียวคลื่นที่มาร์ตินิก
อยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก...
โค้งคำนับให้แก่ กษัตริย์โอซีแมนเดียสจอมราชันย์...
ผมจินตนาการได้ทุกอย่างตามต้องการ
ทำสิ่งที่เคยฝันตอนเป็นเด็ก
และความใฝ่ฝันตอนโต
ตอนนี้ผมจะจดจำตัวเองในแบบที่เคยเป็น
รูปหล่อ มาดเท่ห์
เร้าใจ
มีเสน่ห์สุดๆ
ใช่ ดึงดูดใจและหล่อมากสำหรับบางคน...
นั่น มาร์ลอน แบรนโด ไม่ใช่ผม
นี่ไงผม
ขอสายคุณเบ็ตตี้ มิอาเลต์ค่ะ
พูดอยู่ค่ะ
ฉันชื่อ อองเรียต ดูรองค่ะ
เป็นนักบำบัดการพูด ที่โรงพยาบาลเมืองแบร์ก
ฉันต่อสายมาแทนคนไข้ของฉัน คุณชอง โดมินิค โบบี้
ชองโด
เขาเป็นไงบ้างคะ
สบายดีค่ะ สบายดี แต่...
ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นอัมพาต
สื่อสารกับใครไม่ได้
ใช่ค่ะ แต่ไม่จริงเสียทั้งหมดหรอก
เข้ามา ต่อค่ะ
ฉันโทรมาถามว่าคุณพอจะช่วยเขา เรื่องหนึ่งได้ไหมน่ะ
ได้สิคะ รอเดี๋ยวนะคะ
เรื่องอะไรคะ
เขาบอกว่าเขาทำสัญญาไว้กับคุณ เรื่องจะออกหนังสือ
เขาบอก..แต่เขาพูดไม่ได้นี่คะ
เขามีวิธีถ่ายทอดคำพูดค่ะ แล้วฉันจะอธิบายทีหลัง
เรื่องหนังสือนั่น...
ใช่ค่ะเขามีสัญญากับเรา
แต่..สถานการณ์เป็นแบบนี้...
เขาอยากจะ..ทำค่ะ
อยากเขียนหนังสือ
แต่..คุณพูดจริงหรือ เขาเขียนไม่ได้นี่
เขาเขียนได้แน่ค่ะ
แต่ คุณพอจะหาใครสักคนได้ไหมที่
จะมาช่วยเขียนตามคำบอกของเขา
คนที่มีความอดทน
แล้วก็เดินทางมาทำงานที่นี่ได้ทุกวัน
คนที่พิเศษหน่อย
เข้าใจแล้วค่ะ
แล้วจะโทรกลับ
เบ็ตตี้บอกว่า โคล้ด มองดิบิล เป็นมือหนึ่งเลยค่ะ
เป็นคนที่เหมาะเจาะที่สุดสำหรับงานนี้
เบ็ตตี้พูดเกินความจริง ฉันคงต้องฝึกกับ อองเรียตก่อนน่ะ
ได้เลยค่ะ ฝึกไม่นานหรอก
เขาอยากจะพูด
อย่า?
"อย่าวิตก" เหรอคะ
โคล้ดพักโรงแรมที่นี่
คุณน่าจะทำเป็นกิจวัตรทุกวันได้นะ
พยาบาลปลุกผมตอนตีห้า
ผมจะท่องจำเรื่องที่อยากเขียน
คุณมาแปดโมงเช้าก็ได้
แล้วผมจะบอกคำให้คุณเขียน
ได้ค่ะ ฉันจะทำเต็มที่
คุณทำได้แน่ค่ะ
เริ่มพรุ่งนี้เลยไหม
ได้ค่ะ
"ลอดผ่าน" ?
ลอดผ่านม่านหน้าต่างมีระบาย
คือสำแสงขาวนวล ที่ประกาศการเยือนของวันใหม่
ส้นเท้าผมระบม ศีรษะหนักอึ้ง
ทั้งร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยชุดประดาน้ำ
งานของผมคือบันทึก การเดินทางที่ไร้การเคลื่อนไหว
ของคนที่ติดเกาะ บนชายฝั่งแห่งความว้าเหว่
เดิมทีนั้น โรงพยาบาลกองทัพเรือนี้ เป็นที่รักษาเด็กๆที่ติดเชื้อวัณโรค
ในห้องโถงใหญ่มีรูปปั้นหินอ่อนครึ่งตัวสีขาว
ของจักรพรรดินีเออเฌนี มเหสีของนโปเลียนที่ 3
องค์อุปถัมภ์ของโรงพยาบาล
ซึ่งมาเยือนที่นี่บ่อยๆ
ที่นี่มีไร่กว้าง มีโรงเรียน
และมีที่ซึ่งขึ้นชื่อว่า
เป็นที่ซ้อมเต้นของเดียกิเลฟ นักบัลเลต์ชื่อดัง
ว่ากันว่าที่นี่เอง ที่นิจินสกี้สร้างก้าวกระโดดอันเลื่องชื่อ
สิบสองฟุตกลางอากาศ
ไม่มีใครกระโดดที่นี่กันอีกแล้ว
ตอนนี้ เหลือเพียงคนแก่
คนอ่อนแอหรือแบบผมที่อัมพาตและเป็นใบ้
เป็นกองทัพผู้พิการ
ผมชอบเวลาที่ได้มาที่นี่ ที่ซึ่งผมเรียกว่าชิเนชิตต้า
ระเบียงที่ว่างเปล่าร้างผู้คน
มองออกไปเห็นทิวทัศน์งดงามดั่งบทกวี และมีเสน่ห์ลึกซึ้งเหมือนฉากในหนัง
ข้างล่างเนินทราย มีหมู่ตึกที่ชวนให้นึกถึงเมืองคาวบอยร้าง
ผมชอบมองรอบนอกเมืองแบร์ก
มันดูเหมือนฉากหลังของรถไฟจำลอง
และฟองคลื่นก็ขาวเสียจน เหมือนกับเป็นสเปเชียลเอฟเฟคในหนัง
แต่วิวโปรดของผม คือประภาคาร
สูงใหญ่ มั่นคง ชวนให้อุ่นใจด้วยแถบสีแดงสลับขาว
ผมนอนทอดกายภายใต้การปกป้องของมัน
มันชี้ทางนักเดินเรือ รวมทั้งคนป่วย
ที่ถูกโชคชะตาซัดสาดไปไกลสุดขอบชีวิต
"จุดเด่นสองประการ ของพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมนี้
"คือรูปปั้นหินอ่อนสีขาวที่แสดง ถึงความสาวของจักรพรรดินี
"ซึ่งสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุ 94 พรรษา
"นับว่ายืนยาวกว่าจักรวรรดิของเธอ เกือบครึ่งศตวรรษ"
ใช้เวลาห้าชั่วโมง
ก็ไม่เลว
ไม่เก่งเหมือนบัลซัค
ตรงส่วนนี้จะต่อเลยไหมคะ
"แล้วจดหมาย..."
อ่านบัลซัคให้ฟังหน่อย
"ไม่ได้ยินน่ะดีแล้ว..."
ของแกรห์ม กรีนก็ได้
"...เมื่อแสงสว่าง ค่อยๆกลับคืนมา
"และในทันใดนั้น ตำรวจก็ตบหน้าเขา
"เขารู้สึกตกใจมากกว่าจะโกรธ
"เพราะมาจากชนชั้นที่เชื่อฟังกฎหมาย ซึ่งเห็นตำรวจเป็นผู้ปกป้อง
"'ผมอายุ 45 หย่าแล้ว และอยากจะโทรศัพท์หากงสุล'
"เจ้าหน้าที่ที่ด่าเขาว่าเป็นไอ้หมูโสโครก เรียกร้องขอดูพาสปอร์ตของเขา"
อะไรน่ะ
ผู้หญิงหรือผู้ชายน่ะ
ผู้ชายละมั้ง
ขยิบตาให้แกด้วย
ขอโทษครับ...
คุณได้สั่งโทรศัพท์ ที่มีสปีคเกอร์หรือเปล่าครับ
คุณสั่ง โทรศัพท์ไว้รึเปล่าครับ
ไปกันเถอะ
มาทำไมคะ
มาทำไมคะ ใครปล่อยคุณเข้ามา
เรามาส่งโทรศัพท์ มีคนสั่งให้มาส่ง
คุณควรไปที่แผนกต้อนรับก่อน
ไม่มีใครอยู่เลย
งั้นติดตั้งบนโต๊ะนั่นค่ะ ขอบคุณ
ช่วยเบาๆด้วยค่ะ
เราจะบอกเพื่อนกับครอบครัวของคุณ
พวกเขาจะได้นัดเวลาโทรมา
จะมีคนอยู่กับคุณตลอด
โทษนะครับ เขาพูดได้เหรอ
อย่าทำเหมือนเขาไม่อยู่ตรงนี้
อยากรู้ก็ถามเขา
ขอโทษครับคุณ
จะเอาโทรศัพท์มาทำไมถ้าพูดไม่ได้น่ะ
เขาอาจหายใจเสียงดังก็ได้
คิดว่าตลกเหรอ
พวกบ้านี่
คุณไม่มีอารมณ์ขันเลย อองเรียต
สาม...
ช้าๆ... สี่...
แมลงวันตัวโตเกาะจมูกผม
ผมขยับหัวเพื่อไล่มันไป
มันยังเกาะอยู่
แบบนี้ถึงเป็นแชมป์มวยปล้ำโอลิมปิค ก็คงช่วยอะไรไม่ได้
คุณขยับหัวได้ ทำได้ตั้งแต่เมื่อไรคะเนี่ย
ขอบคุณ
"ตอนนี้เหรอ" ?
ปาฏิหาริย์จริงๆ คุณขยับหัวได้แล้ว
มารีเห็นปาฏิหาริย์ไปทุกที่
หมอเลอปาจคะ
เขาขยับหัวได้แล้ว
สวัสดี
ปาฏิหาริย์ แค่สวัสดีเองเหรอ
- ก้าวหน้านะ ดีแล้ว - ค่อยยังชั่ว
ลิ้นเป็นไง
- ขอดูลิ้นหน่อยค่ะ - ฉันจะอ้าปากคุณนะคะ
นั่นไง เห็นไหม
ขยับได้นิดหน่อย
แบบนี้ อีกหน่อยก็จะพูดได้
เขาเคลื่อนไหวลิ้นได้แปลว่ายังมีหวังนะ
เยี่ยมเลย เยี่ยมมาก
จากนี้ไปจะฝึกหนักหน่อยนะคะ คุณจะได้กินอาหารแบบปกติได้
ข้อความไร้ตัวตนจนกว่าเราจะอ่านมัน
"ผมเจอกับพ่อครั้งล่าสุด ผมโกนหนวดให้เขา
"อาทิตย์เดียวกับที่เกิดอุบัติเหตุ
"เขาไม่สบาย
"ผมเลยไปนอนค้างด้วย ที่อพาร์ทเม้นท์เล็กๆ ของเขาในปารีส
"เช้าวันถัดมา ผมโกนหนวดเคราให้เขา"
- ใครจะสนใจว่าพ่อโกนหนวดเคราไหม - ผมไง
พ่อกลัวจัง
กลัวอะไร
กลัวที่แกโกนหนวดให้เนี่ย
แกเป็นคนซุ่มซ่ามจะตาย
กรรมพันธุ์น่ะ
นั่นสิ
กาแฟไหมคะ
อย่าให้เขาเหนื่อยเขาไม่สบาย
แค่โกนหนวดจะเหนื่อยได้ยังไงกันครับ
- แม่แกสวยกว่านะ - อันนั้นเดาไม่ยาก
แกจำหน้าแม่ได้ไหม
พ่อถามผมเรื่อยเลย ผมตอบไปแล้วไงว่า "จำไม่ค่อยได้"
เดี๋ยวนี้แกอ่านอะไรบ้าง
อ่าน ท่านเคาน์ทแห่งมองเตคริสโต ซ้ำ
ทำไมล่ะ
เพราะผมอยากจะเขียนฉบับร่วมสมัย
เคาน์ทแห่งมองเตคริสโตน่ะ
การล้างแค้นจะยังคง เป็นแรงผลักดันหลัก
แต่ผมอยากจะทำให้เธอ ทันสมัยหน่อย
- เคาน์เตสแห่งมองเตคริสโต - ใช่ เป็นผู้หญิง
พ่อไม่เห็นอยากอ่านเลย
อ๋อ ผมยังไม่เริ่มเขียนเลย
แต่ว่าผมทำสัญญากับสำนักพิมพ์ไว้แล้ว
ใช่
ถ้ามีดเข้าเนื้อ พ่อจะฟ้องแก
หมอมาที่นี่เมื่อวาน
แล้วไง
เขาบอกว่า พ่อจะอยู่ไปอย่างน้อยก็ร้อยปี
เราจะได้ฉลองใหญ่กันไง
พ่อไม่ไปหรอก
ใครจะอยากอยู่ถึงร้อยปีล่ะ
ชองโด
อย่าไปบอกใครนะ
พ่อยังคิดถึงแม่แกอยู่เลย
ผมไม่บอกใครแน่
เป็นความลับระหว่างเรา
แกน่าจะแต่งงานกับ เซลีนนะ
แล้วมันจะต่างกันตรงไหน
แกไม่น่าทิ้งเธอไปง่ายๆ อย่างนั้น
ยังลูกๆแกอีก
เปลี่ยนเรื่องคุยได้ไหมพ่อ
ฉันรู้ว่าพูดเรื่องอะไรอยู่
ฉันน่ะเคยมีสาวๆ มากกว่าใครทั้งนั้น
ไม่สิ บางที อาจจะน้อยกว่าคาสซาโนว่าหน่อย
การมีเมียน้อยน่ะ
ไม่ใช่ข้ออ้าง ในการทอดทิ้ง แม่ของลูกๆแกนะ
สมัยนี้ศีลธรรมมันเสื่อมไปหมด
ไม่ๆ ๆ ไม่ตลกนะ เรื่องจริง
พาเด็กๆ มาเยี่ยมพ่อบ้างสิ
ใช่ เซลีนยังพามาเลย แกควรจะพามาบ้าง
แล้วจะพามา ผมไม่ค่อยมีเวลา
เอาล่ะ เสร็จแล้ว
นั่นอะไรน่ะ
กลิ่นดอกส้ม
จะให้กลิ่นพ่อเหมือนโสเภณีเหรอ
มันเร้าอารมณ์นะ
ดีแล้ว สาวๆจะได้กรูกันเข้ามา
แน่นอนเลย ขอแค่เปิดโอกาสให้เถอะ
ดูซิ ไหนขอดูหน่อย
ไม่เลวๆ
พระเจ้า หน้าตาพิมพ์นี้ไม่มีแล้วนะ
พ่ออยากบอกอะไรหน่อย
พ่อลืมแล้ว
เดี๋ยวก็นึกออก
พ่อไม่แน่ใจแล้ว
- พอผ่านแล้วก็ลืมเลย - ไม่ขนาดนั้นหรอก
เออใช่ พ่อนึกออกแล้วว่าจะพูดอะไร
พ่อภูมิใจแกมาก
จริงๆ พ่อภูมิใจมาก
อีกอย่างนึง
พ่อลืมแล้ว
การยอมรับจากพ่อ
ทำให้ผมสบายใจในตอนนั้น
และยิ่งทำให้อุ่นใจในตอนนี้
พวกเราล้วนเป็นเด็ก
เราต่างก็ต้องการการยอมรับ
ผมอยากเจอลูกๆ
ผมอยากเจอลูกผม
นี่ไง ถึงแล้ว
วันนี้วันพ่อ
สุขสันต์วันพ่อ
ถึงแม้จะเป็นเศษหรือเงา
เศษเสี้ยวของพ่อ ก็ยังคงเป็นพ่อ
ในวันพ่อ
ลูกชายเช็ดน้ำลายที่ย้อยจากริมฝีปากผม
วันหยุดนี้ไม่เคยเป็นวันชวนซึ้ง ในครอบครัวเรามาก่อนเลย
"เธอร้องไห้ก็เพราะว่า
"เธอไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงาน
"กับหนุ่มน้อยน่ารัก..."
โคล้ดบอกว่า หนังสือกำลังไปได้สวย
ดีจังที่คุณเขียนได้
คุณเป็นคนที่น่าทึ่งที่สุดเลย
ในคนมาเยี่ยมทั้งหมดนี้...
ลอรองต์ แอนน์มารี
มิเชล...
เธอมาไหม
ยังไม่มาเหรอ
นึกว่าเธอรักคุณมากเสียอีก
ก็เรื่องของเธอนี่นะ
ลองใช้ตัวอักษรกันไหมคะ
"ตอนผมเริ่มลดน้ำหนัก ก่อนเส้นเลือดแตก
"ผมไม่เคยคิดเลยว่า
"จะเห็นผลรวดเร็วขนาดนี้"
บ้าน่า
"ตอนนี้ เด็กๆรู้แล้วว่า...
"การมีพ่อเป็นซอมบี้เป็นยังไง ขอบคุณ"
อย่าพูดแบบนี้
เด็กๆ
เล่นเกมแขวนคอกันไหมครับพ่อ
เดี๋ยวแม่จะช่วยนะ กระซิบคำมาหนึ่งคำสิ
อักษรตัวแรกคือ ซี, ตัวสุดท้ายคือ อี
มีเจ็ดตัวอักษร
เอ็น..ไม่ใช่เอ็น
เจ้าจิงโจ้หนีจากสวนสัตว์
"ลาก่อนสวนสัตว์" เจ้าจิงโจ้ร่ำไห้
มันกระโดดพ้นกำแพง ด้วยการกระโดดเพียงครั้งเดียว
มันย่อตัวแล้วกระโจนสุดแรง
ไปกันเถอะ เอาล่ะ ไป
ไปเถอะเด็กๆ สวัสดีคุณพ่อด้วย
สวัสดีค่ะพ่อ
บายครับพ่อ
เจอกันอาทิตย์หน้า
ไม่มีถ้อยคำใดบรรยายความเศร้าของผมได้
ผม พ่อของพวกเขา
ทำไม่ได้แม้แต่จะขยี้เส้นผมของพวกเขา หรือว่าจับต้นคอ
หรือคว้าตัวอุ่นๆ ของลูกๆ เข้ามากอดได้
แต่ผมก็ยังยินดีที่ได้เห็นลูกๆ
เคลื่อนไหว หัวเราะ
นั่นแหละคือวันแสนสุข
ผมสมเพชตัวเองอยู่ใช่ไหมเนี่ยะ
คุณดูมีความสุขนะคะ
คิดงั้นเหรอ
อาจใช่
เอาล่ะ อย่ายิงพลาดนะ
อย่ายืนบังทีวีสิ
โธ่เอ๊ย
เจริญอาหารนะครับ แล้วเจอกัน
แล้วเจอกัน..อย่าปิดนะ
ผมเบื่อกินข้าวหน้าทีวีแล้ว
ค่ำนี้จะไปกินที่ไหนดีนะ
ผมอยากจะเลี้ยงอาหารดีๆ
ให้ตัวเองสักมื้อ
ที่ เลอดุ๊ค
ดีจังที่พบคุณที่นี่
ใช่ค่ะยอดเลยนะคะ
หอยนางรมไหม
รู้สึกเหมือนกับว่า เราเพิ่งพบกันเมื่อวานนี้เอง
"อ่อนหวาน"
ฉันไม่ชอบคำชมหรอกค่ะ
บทหน้าจะเป็นเรื่องอะไรคะ
วันอาทิตย์
ผมเกลียดวันอาทิตย์
ถ้าพวกเขาเปิดทีวีละก็ คุณต้องเลือกช่องให้ลูก
นี่เป็นกลยุทธ์ที่สำคัญมาก
เพราะจะอีกนานหลายชั่วโมงเชียวละ
กว่าจะมีคนใจดีเดินเข้ามาเปลี่ยนช่องให้
ผมเกลียดวันอาทิตย์
ไม่มีนักบำบัด
ไม่มีจิตแพทย์
ไม่มีคนมาเยี่ยม
มีแต่ พนักงานที่เย็นชา
วันอาทิตย์คือทะเลทรายที่ทอดยาว
แต่วันนี้ มารีมีน้ำใจอาสาจะพาผมไปโบสถ์
ผมพยายามบอกเธอว่าผมไม่เคร่งศาสนา
แต่ไม่เป็นผล
ผู้คนสวดมนต์ให้ผมอยู่ทุกที่
แรกสุดคือเซเลสต์ ลูกสาวผม
และแน่นอน มารี
ปวงเทพทั้งหลายถูกอัญเชิญมาช่วยผม
ว่ากันว่ามีคนสวดมนต์ให้ผมในเนปาล
ในแคเมอรูน
หมอผีก็กำลังวิงวอนต่อเทพเจ้าแอฟริกัน
โดยผมจะพลีตาขวาให้
ผมไม่อาจปฏิเสธ การสร้างเครือข่ายทางจิตวิญญาณนี้
เพื่อสนับสนุนการดำรงอยู่ของตัวผม
ไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชมนัก
อาจจะดูหน้าไหว้หลังหลอก
แต่ผมก็พร้อมจะลอง
พ่อดีใจที่เห็นคุณที่นี่
วันก่อนพ่อไปเยี่ยม ว่าจะทำพิธีรับศีลมหาสนิทให้
แต่คุณหลับอยู่
ค่ะเขาหลับอยู่
อะไรนะ
อยากจะรับศีลตอนนี้เลยไหม
ไม่ครับ
- ไม่ค่ะ - อยากให้พ่อให้พรไหม
ไม่ครับ
ได้ค่ะ
ขอพระองค์ได้โปรดเมตตา ชอง โดมินิค ที่กำลังเจ็บป่วย
โปรดช่วยรักษาเขา
โอบอุ้มจิตวิญญาณของเขา
- นำทางเขาสู่ศรัทธา - จิตวิญญาณผมสูงอยู่แล้วครับ
เดชะพระนาม พระบิดา พระบุตรและพระจิต เอเมน...
คุณนี่
"คุณเหรอ" ?
"คุณพ่อ"
"มี.."
คุณพ่อครับมีนักบวชหลายคนในบอร์กโดซ์ สวดมนต์ให้ผมอยู่เป็นประจำ...
งั้นหรือ ดีแล้ว
...แต่ก็ยังไม่เกิดผลอะไรขึ้นมา
เราต้องอดทนรอ
ครับ พวกหมอก็พูดอย่างนั้นเหมือนกัน
แต่ พ่ออยากแนะนำอะไรบางอย่างได้ไหม
พ่อกำลังจะนำกลุ่มไปแสวงบุญที่เมืองลูร์ด
ลูร์ดเหรอ
มารีกับพ่อคิดว่าบางทีลูกอาจจะอยากไปด้วย
- กับดักชัดๆ - เคยเกิดปาฏิหาริย์ที่นั่น
ใช่ค่ะ
ผมเคยไปลูร์ดแล้ว
จอดรถแล้วเลี้ยวกลับเถอะ
ฉันจะไม่เลี้ยวกลับ
นี่รถฉันต้องตามใจฉัน
ไหนว่าอยากได้วันหยุดสุดร้อนแรงไง
- ฉันเปล่าพูดนะ - คุณพูดเอง
ลูร์ดไม่ใช่ที่ๆเราจะมีวันหยุดสุดร้อนแรงแน่
คุณคิดแต่เรื่องอย่างว่าสินะ
ฉันอยากเห็นแม่พระ
ไม่อยากเชื่อเลย
ฉันอยากจะไหว้แม่พระ และดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์
ผมไม่เอาด้วยนะ
- ไปด้วยกันเถอะ - ตลกมากเลยนะ
มันดีต่อคุณนะ
น่าเลื่อมใสนะ
ฉันจะไปซื้อขวดใส่น้ำศักดิ์สิทธิ์
ไม่ไหวแล้วละ ผมไปก่อนนะ
อย่าเลย มันช่วยคนบาปอย่างคุณได้นะ
ไม่แน่หรอกอาจอันตรายก็ได้
เคยมีคนสุขภาพดีๆ พอมาเห็นแม่พระแล้วตกใจ
- จนกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิตเลย - ไม่เอาน่า
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับคุณ
ดูสิ
แม่พระของฉัน
อย่าบอกนะว่าจะซื้อ
ไปให้พ้นชีวิตฉันเลย ไปเลย
ก็ได้ ก็ได้...
ผมซื้อให้
ตาถึงนะครับ องค์นี้มีชิ้นเดียวเท่านั้น
ถูกเจิมจากพระราชาคณะด้วย
ของเบอร์สามหนึ่งแปดยังมีไหม
ลองเช็คในโกดังดู
ราคาเท่าไรครับ
1,890 ฟรังค์ครับ
โอ้โฮ
เราเคยเจอกันไหมครับ
ผมว่าไม่นะครับ
ไม่มีเงินทอนเลย
ท่านจ้องอยู่อย่างนั้นผมหมดอารมณ์เลย
ฉันเข้าใจค่ะ
ผมไม่ได้บอกเฉยๆ แต่กำลังบ่นอยู่
ผมไปปิดไฟนะ
อย่า ท่านมีชิ้นเดียว
พระราชาคณะเจิมด้วย
ผมคิดว่า พอกลับถึงปารีสแล้ว เราเลิกกันเถอะ
เพราะท่านเหรอ
เปล่า เพราะทุกอย่าง
ก็ได้
ถูกของคุณ
ผมไปเดินเล่นนะ
ปิดไฟด้วย
อย่าปิดที่แม่พระนะ
ลองสิ ชองโด
ถ้าคุณออกเสียงแอลได้ก็จะกลืนได้
และจะพูดว่าลูร์ดได้
แบบนี้ดีไหมครับ สบายไหม
"หม้อต้มพลังไอน้ำ" อาจเป็นชื่อละครเวที
ที่ผมจะเขียนเล่าประสบการณ์ตอนอยู่ที่นี่
หรือจะตั้งชื่อว่า "ดวงตก" หรือว่า "ชุดประดาน้ำ" ดี
พล็อตกับฉากนั้นคุณรู้อยู่แล้ว
ห้องพักในโรงพยาบาลนายแอล ชายผู้ซึ่งชีวิตกำลังรุ่ง
ต้องอยู่ในสภาพอัมพาตทั้งตัว
ซึ่งเกิดจากโรคหลอดเลือดสมอง
ทะเยอทะยานและชอบถากถาง
คนแปลกหน้าสำหรับคำว่าล้มเหลว
นายแอลค่อยๆ ก้าวเข้าสู่ความเศร้าหมอง
เราจะติดตามการเปลี่ยนแปลงของเขา ผ่านคนเล่าเรื่อง
ที่จะคอยพากย์เสียงที่อยู่ในหัวของนายแอล
ผมมีฉากจบแล้ว... เป็นตอนกลางคืน
อยู่ดีๆนายแอลที่นั่งแน่นิ่งมาตลอด ตั้งแต่ม่านเปิด
ก็ดีดตัวจากที่นอนกระโดดลงจากเตียง
แล้วเดินไปรอบเวทีที่มีแสงสลัวๆ
ไฟมืดลงอีกครั้ง
แล้วคุณก็ได้ยินเสียง ในหัวนายแอลเป็นครั้งสุดท้าย
"นี่มันแค่ฝันนี่หว่า"
ลุกขึ้นสิ
เธอลุกได้
ไม่เป็นไรแล้ว
"ผมอยากจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
อยากให้ฉันถามใครไหม
ไม่เหรอ
- ห้อง 119 ค่ะ - นั่นใครครับ
โคล้ด มองดิบิล ฉันอยู่กับชองโดค่ะ
ผมเป็นพ่อเขานะครับ
ค่ะ เรารอโทรศัพท์คุณอยู่ค่ะ
ผมต้องทำไง แค่พูดเฉยๆหรือ
เขาได้ยินที่คุณพูดและจะตอบคุณค่ะ
คุณจะได้ยินฉันท่องตัวอักษร...
ใช่ๆๆ เซลีนอธิบายให้ผมฟังแล้ว
เชิญเลยค่ะคุณโบบี้
เขาได้ยินหรือ
ชอง โดมินิค นี่พ่อนะ
ตอนนี้น่ะ พ่อนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
แกเป็นไงบ้าง
ไม่สิถามอะไรโง่ๆ อย่างนั้น
"ใช่ เป็นคำถามโง่ๆ"
พ่อคิดถึงแก
"ผมก็คิดถึงพ่อ"
เป็นไปไม่ได้หรอก ที่พ่อจะคุยกับแกวิธีนี้
พ่อลืมแล้วว่าอยากพูดอะไร
ไม่สิ ไม่ จำได้แล้ว
พ่อส่งของขวัญ ไปให้แก
เป็น เซอร์ไพรส์
พ่อคิดไว้เรื่องหนึ่ง...
เรื่องเราสองคน
เราอยู่บนเรือลำเดียวกัน
ตัวพ่อน่ะ ติดอยู่ในอพาร์ทเม้นท์นี้
ไม่สามารถจะเดินขึ้นลงบันไดเองได้
แกลองมาเดินขึ้นลงบันได ตอนอายุ 92 ดูสิ แล้วจะรู้
เห็นไหม เราทั้งคู่ ต่างก็ถูกขัง
แกถูกขังในร่างกายของแก
ส่วนพ่อในอพาร์ทเม้นท์
ชอง โดมินิค จำไว้นะ
ในลิ้นชักชั้นบนสุดทางด้านขวาของโต๊ะพ่อ มีจดหมายฉบับหนึ่ง
มันระบุ ระบุ ความต้องการก่อนตายของพ่อไว้
อยู่ใน แฟ้มหมวดที่เป็น...
"แฟ้มจิปาถะ"
พ่อต้องวางแล้วนะ
"อย่าร้องไห้"
พูดก็ง่ายละสิ
แกเป็นลูกฉันนะ ให้ตายสิ
ลาก่อน ชอง โดมินิค
พ่อเกือบลืม
ใกล้ถึงวันเกิดแกแล้ว
พ่อจะโทรมาใหม่
สุขสันต์วันเกิดนะ
มันไม่ง่ายเลยที่จะคุยกับลูกชาย
ที่รู้ว่าเขาตอบอะไรไม่ได้เลย
ฉันคิดว่าคุณอาจจะอยากลอง เปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง
ฉันมี เซอร์ไพรส์ให้คุณ
หลับตาสิคะ
หลับตาสิ
หลับตาค่ะ
ลืมตาได้
ท่านเคานต์แห่งมงเตคริสโต
โอ้ว ไม่น่าลำบากเลย
สองเล่มเลย
ไม่ใช่พิมพ์ครั้งแรกหรอกนะ แต่ก็เก่าเชียวละ
ให้อ่านให้ฟังไหม
บทไหนดี
เราไม่เคยวางแผนเรื่องนี้เลย จะเป็นยังไงนะถ้าเป็นเลขโรมัน
น่าจะลองใช้เลขโรมันบ้าง
แอลตัวใหญ่ ไอตัวใหญ่ เอ็กซ์ตัวใหญ่
คงเร็วกว่าแยะเลย
ไว้ครั้งหน้าเถอะ
ห้าสิบเหรอ มากกว่าเหรอ
มากกว่า
ห้าสิบเก้าเหรอ
เดี๋ยวนะเดี๋ยวนะ เจอแล้ว
มีรูปประกอบด้วย
ประจวบเหมาะจนน่ากลัว
"ทั้งคู่ทิ้งตัวลงข้างเขา..."
"นัวติเยร์อยู่ในม้านั่งรถเข็นเช่นนั้น
"ตลอดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
"เบื้องหน้าคือกระจก ที่เขาใช้ส่องมองทั่วห้องพัก
"โดยไม่ขยับเขยื้อน เพราะทำเช่นนั้นไม่ได้"
"มีเพียงการมองเห็น และได้ยินเพียงประสาทสัมผัส
"ที่ยังคงส่องแสงอยู่ในร่างอันใช้การไม่ได้ของเขา"
"...ในร่างอันใช้การไม่ได้ของเขา"
นั่นมันเหมือนผมเปี๊ยบเลยใช่ไหมล่ะ
- ไม่หรอก - ใช่สิ
ผมทำให้คนกลัว ทำให้คนขนลุก
ไม่จริงเลย
ผมไม่ควรคิดเขียนงานของดูมาส์ขึ้นใหม่เลย
ไม่ควรไปแตะต้องงานชิ้นเอก
มันเป็นโชคชะตาเป็นบทเรียน
ผมไม่คิดเลยว่าตัวเองจะลงเอย ด้วยการเป็นแบบนัวติเยร์
ชุดประดาน้ำของผม ดึงคุณสู่ก้นมหาสมุทรไปด้วย
ชองโด
ฉันไม่ว่าหรอก ถ้าคุณจะดึงฉันลงไปสู่ก้นมหาสมุทรด้วย
เพราะคุณคือผีเสื้อของฉัน
นี่เป็นการสารภาพรักเลยนะเนี่ย
พอเราเขียนเล่มนี้เสร็จ
เราจะเขียนอีกเล่มเรื่องนักวิ่งระยะไกล
ไม่แน่นะผมอาจจะลองวิ่งดูก็ได้
"แข่งวัวกระทิงปีนี้คิดถึงนายจัง
"ฉันหวังว่าจะเจอนายที่นั่นในปีหน้า ชองปอล
เลอ แทงโก้ นีมส์"
"เรียนคุณโบบี้
"ตามที่คุณได้สอบถามมา เรื่องการทำรถตู้สำหรับตั้งแคมป์
"บริษัทสามารถจัดส่งสินค้าให้ได้ ภายในหกถึงแปดเดือน
"หลังจากคุณสั่งทำสินค้าแล้ว
"ด้วยความนับถือ - อองรี เรย์โนลด์"
ข่าวดีนะเนี่ย
อันนี้จากพ่อ
"นี่คือของขวัญ"
ดูสิคะ รูปคุณตอนเป็นเด็ก
"ชองโด - 8 ขวบ - เมืองแบร์ก"
จาก แอนน์ มารี...
ห้องของ โดมินิค โบบี้ ค่ะ
นั่นใครคะ
เซลีนค่ะแล้วคุณล่ะ
อิเนสค่ะ
ฉันอยากจะคุยกับชองโดหน่อย
รอเดี๋ยวนะ
ฉันจะเปิดสปีคเกอร์
คุณพูดได้เลย เขาจะได้ยิน
ฉันพูดไม่ออกถ้าคุณอยู่ด้วย
มันจำเป็นค่ะ เพราะว่า..จะไม่มีคนแปลคำพูดให้คุณ
- นักบำบัดไม่อยู่เหรอ - วันนี้ไม่มีใครอยู่ค่ะ
ที่รัก
ฉันบอกว่าฉันจะไปหา
ฉันไปถึงสถานีแล้วแต่ ไปต่อไม่ได้
ฉันทำไม่ได้
ฉันเสียใจ ยกโทษให้ฉันด้วยนะ
เซลีน
คะ
ช่วยออกไปข้างนอกสักเดี๋ยวได้ไหม
ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับเขา เป็นการส่วนตัว
ขอโทษนะ
ฉันไปไม่ได้
ไม่มีใครอยู่เลย เดี๋ยวนะ เขาจะพูดอะไรไม่รู้
"หนึ่งเหรอ"?
"หนึ่งนาที" ?
ก็ได้ค่ะ แต่อย่านานนะ
ชองโด อยู่ไหม
ที่รักคะ...
ฉันรักคุณยิ่งกว่าเดิม
ฉันอยากเจอคุณ แต่ไม่ใช่ในสภาพแบบนั้น
ฉันอยากจดจำคุณแบบเดิม
หวังว่าคุณจะผ่านไปได้นะ
ฉันคิดถึงคุณ
ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันเหงาเหลือเกิน
แทบทนไม่ได้แล้ว
คุณคงเข้าใจนะคะ
ฉันคิดถึงคุณตลอดเวลา ตลอดเวลา
ฉันรู้ว่า...ฉันรู้ว่าคุณมีครอบครัวอยู่ใกล้ๆ
อยากให้ฉันไปหาไหม
ฉันกลับมาแล้ว
อยากให้ฉันไปหาไหม
ฉันกลับมาแล้ว อิเนส
"ทุก"
"ทุกวัน..."
"ทุกวันผม
"ผมรอคุณทุกวัน"
ไม่ได้ยินเลย พูดใหม่ได้ไหม
ฉันไม่ได้ยิน
เขาบอกว่า "ผมรอคุณทุกวัน"
ขอโทษนะ ชอง โดมินิค ผมอยากได้ที่นั่งเที่ยวนี้จริงๆ
ไม่งั้นผมจะไปฮ่องกงไม่ทัน
- เอาที่ของผมไปก็ได้ครับ - ขอบคุณ
ผมไปเที่ยวหน้าก็ได้
ขอบคุณครับ
โชคดีครับ
แต่คุณไม่ได้ไปฮ่องกงนะ เบรุตต่างหาก
คุณโบบี้ เป็นอะไรไหมคะ
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ
ปกติผมจำความฝันตัวเองไม่ได้
มีแต่พวกน่าเบื่อ ที่ชอบเล่าความฝันให้คนอื่นฟัง
แต่ครั้งนี้ผมสลัดมันไปไม่ได้จริงๆ
ผมกลัวว่า
ลางร้ายของหายนะจะไม่จากไป
คงต้องใช้ปาฏิหาริย์จริงๆ ถึงจะช่วยโอบอุ้มจิตวิญญาณผมได้
การเชื่อในปาฏิหาริย์ของตนนั้นมันเสี่ยง
มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
แต่สำหรับผม ผมยังคงต้องรายงาน
ว่ามีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้น
ผมเริ่มร้องเพลงได้แล้ว
ผมคราง ผมร้องเพลง
ผมฟังได้ไม่ชัดนัก
แต่บางครั้งผมคิดว่าได้ยินเสียงหัวใจเต้น
ผมบอกตัวเองว่าเป็นเสียงปีกผีเสื้อ
อาการผมดีขึ้นจริงๆ
ผมได้ยินเสียงผีเสื้อบิน ผมมองถึงอนาคต
ฤดูร้อน ใกล้จะจบแล้ว
จะถึงฤดูใบไม้ผลิแรกของผมที่นี่แล้ว
ชีวิตผมที่นี่
อุบัติซ้ำชั่วนิรันดร์
ที่นี่...
เป็นไงเพื่อน
เขาพูดแล้ว
เขาพูดได้
เขาร้องเพลงได้ด้วยค่ะ
ร้องเพลงให้ ลอรองต์ฟังหน่อยสิคะ
นะคะชองโด ร้องให้ฟังหน่อย
เป็นอะไรไหม เป็นอะไรไหม
เขาร้องเพลงหรือ
เปล่า ไม่ใช่ร้องเพลง
ผมเป็นปอดบวม
คิดว่าจะดีแล้วเชียว...
เหมือนนักเดินเรือที่เห็นชายฝั่งหายไปต่อหน้า
ผมมองอดีตถอยห่างออกไป
จนเหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความทรงจำ
ผมกลับมาแล้ว
นั่นไงออฟฟิศ
แล้วสองคนนั้นล่ะผมรู้จักพวกเขานี่ เขาชื่ออะไรนะ
นั่นรถผมนี่
รถใหม่ของผม
แตรอยู่ไหนนะ
พ่อมาแล้ว
สบายดีไหม
ลงมา ให้พี่กอดพ่อมั่ง
เห็นรถไหม
เฉียบมากเลย
เป็นไงลูก
ดีใช่ไหม
ไปดูละครกันนะ
ละครเหรอ ได้สิถ้าอยากดู
กินหอยนางรมด้วย
ลูกกินเป็นแล้วเหรอ
เราจะไปหาอะไรกินกัน ผมสัญญากับเตโอไว้
พรุ่งนี้อย่ามาส่งช้านะ
สวัสดีค่ะ พ่อ
ไปเร็ว ไปเร็ว
ผมนั่งหน้านะ
มันไม่มีเบาะหลังให้นั่งหรอก
ครั้งหน้าพ่อจะพาหนูไปบ้างนะ
เป็นไงบ้าง
ดีครับ
ทีมของลูกเป็นไง
ทีมก็ดีครับ
พอเลิกเล่นเสร็จแล้วมีอาบน้ำไหม
พอเล่นเสร็จแล้วเราก็อาบน้ำ แล้วก็เก็บอุปกรณ์ข้าวของให้เรียบร้อยครับ
มีขนขึ้นจู๋หรือยัง
ยังเลยครับ
ตอนพ่อเด็กๆ มีเด็กคนนึงไม่ยอมแก้ผ้าอาบน้ำ...
แล้วเขาใส่เสื้อผ้าอาบน้ำเลยหรือ
เขาเลยโดนไล่ออกจากทีมฟุตบอล
พ่อเด็กคนนั้นขู่ว่าจะต่อยหน้าโค้ช
แต่ไม่ได้ทำ
เพราะแม่เขา มาห้ามไว้
สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไร แต่เด็กคนนั้นต้องออกจากทีมอยู่ดี
แต่ว่าผมน่ะ...
ลูกไม่เป็นอย่างนั้นนะ
ไม่หรอกที่จริง ใส่เสื้อผ้าอาบน้ำก็...
บอกเลยนะ พ่อจะไปต่อยหน้ามันให้..
แล้วที่บ้านเป็นไง แม่สบายดีไหม
ครับ สบายดี
จำถนนนั่นได้ไหม
ครับ ทางไปบ้านน้าดีแอน
นี่ลูก รู้สึกร้อนหรือเปล่า
ไม่เห็นร้อนเลย
เราน่าจะ..
น่าจะ..
น่าจะ...
ฝนจะตกแล้ว
พ่อจอดรถก่อน
ต้องจอดก่อน
พ่อครับ พ่อเป็นอะไรครับ
กลับไปบ้าน ไปเรียกแม่มา
""ผมมีเวลาคิดเรื่องสุดท้าย 'ว่าต้องยกเลิกการไปดูละคร
"'ยังไงก็ไปสายแน่นอน
"'พรุ่งนี้เราค่อยไปใหม่
"จากนั้นผมก็สลบไป
"ผมจะทำ...ทั้งหมดนี้"
"พอจะเป็นหนังสือได้ไหม"
"แด่ เตโอฟิล เซเลสต์และออร์ตองส์
"หวังว่าพวกเขา จะมีผีเสื้อในหัวใจ
"ขอบคุณที่สุดแด่ โคล้ด มอลดิบิล
"ผู้มีส่วนสำคัญยิ่งในการเขียน
"หน้ากระดาษเหล่านี้ ในทุกตัวอักษร"
เธอเป็นผู้หญิงที่ทำงานหนัก เธอมาจากทางเหนือ
ถ้าเพียงแต่เธอได้ยินที่ฉันพูด
นี่คือสิ่งที่ฉันพูดกับเธอ
ฉันอยู่กับคุณตลอดมา
คุณก็รู้
คำวิจารณ์ดีมากเลย อยากฟังไหมคะ
"ชายผู้ท่องคำในความเงียบ
"เมื่อพูดหรือขยับตัวไม่ได้
"ชอง โดมินิค โบบี้ ฝึกพูด ผ่านเปลือกตาเพียงข้างเดียว
"เพื่อเขียน ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ
"เรื่องเล่าอันร้าวรานที่จะพาเราไปเยี่ยมคนติดเกาะ
"ซึ่งอยู่ใน โรงพยาบาลของเมืองแบร์ก"
"แบร์นาร์ด ชาปุยส์"
"หนังสือที่สะเทือนใจยิ่ง"
ชอง โดมินิค โบบี้ อายุ 43 ปี นักหนังสือพิมพ์ชื่อดัง
ชายผู้รักครอบครัว
วางแผนว่าหนังสือเล่มหน้า จะเป็นเรื่องการแก้แค้นของผู้หญิง...
เคาน์เตส เดอมองเต คริสโต
ชอง โดมินิค โบบี้ เสียชีวิตวันที่ 9 มีนาคม 1997
10 วันหลังจากหนังสือของเขา "ชุดประดาน้ำกับผีเสื้อ"
ได้รับการตีพิมพ์
แด่เฟอร์ดินาน เชสเนส อายุ 20 ปี
แจ็ค ชนาเบล อายุ 92 ปี ชอง ปิแอร์ คาสเซล อายุ 74 ปี
Subtitle OCR by OHOHEH